केही दसक अघि पछी

म चाहन्न कि एक लेखकले कसैको हत्या गरोस तर तेस story को
Murder एसरी गरोस कि सबै लक्ष्यित भै हेरुन ।

यदि केही दसक पहिले मुनामदन बिछोड हुदा के थियो तेहा त्यो
पढ्नुनु भयो होला नै तर आज तेस्लाइ हेर्ने हो भने मदनको हातमा
मोबाइल र मुनाले china को फेन्सी ड्रेस लगाउनु पर्ने हुन्थ्यो ।

यदि गौतम बुद्धले त्यो बखतको दसक्मा ध्यान गर्ने बोधगयामा जादा
हिडेर गएका थिए तर यो दसकमा बुज्नलाइ बुद्धले एउटा हातमा
बन्दुक र अर्को हातमा बाटोको नक्सा लिनु पर्थ्यो ।

महात्मा गान्धी लाई पनि तुलनामा हेर्ने हो भनी उनको हातमा भएको लौरो
आज कुनै फलामको बनाउनुपर्थ्यो ।

नेपालको राजनिती हेर्दा सबै करप्ट छ ७ साल देखि आज सम्म कति
प्रधानमन्त्री फेरिए; ; सगरमाथा भएको देसमा पानी खान पाइदैन ।

साझ ??

तेस पल म एक विध्वंस रातको खुल्ला परिवेशमा सोच्दै थिए । कसरी भयो त्यो नवजात भेट ,खासमा तेस रात मैले एक कल्पना गरे! त्यो रात हुनु भन्दा पहिले उस्को (समयको )साझ चलिरहेको थियो

म क्याफेमा बसेर रेड लेबलको मात चडाइरहेको थिए । उ सरासर आइ र म बसेको नीर बसि । ओएटर सङ मैले केही बोले ! ए अर्को पुरानो पुरानो मिउजिक लगाउ यो रात आज केही नयाँ मौलिक बनाउ । मेरो बोली ओएटरको लागि थिएन उस्को लागि थियो । उस्ले म तिर इसारा गरेको थिइ अनि उसैले भनी मे आइ नो यु ? नाम मात्र भन्छु बाकी जान्ने काम तिम्रो! म निसान पौडेल । यान्ड यु ? म दिया साक्य ।

उ के के के के भन्दै थिइ म निन्दनीयमा थिए । रातको ११:४० भएछ । म तरङ्ग बिच झस्किदै बिउजिए ।न त उ मेरो सामुन्ने थिइ नत मिउजिक ।मैले ओएटरलाइ बोलाए , भाइ म सङ बसेको केटि कता गै ? नो सर यहाँ साझ देखि तपाईं एक्लै हुनुहुन्छ । मैले खल्ती छामे एउटा काजको पाना हातमा आयो। बिगत ३ महिना देखी म एस्को रिसर्च गर्दै रहेछु र हेरे लेखिएको थियो “सोम्नाबुलसिट ” !!

The story tells ;; That the written paper is a research of somnabulshit which is defined , the sleep thoughtful & night walker .and “scientific proof” whatever you do regular your works s in 3 months it may create the thoughts.

चरा झै मन

स्वपनिल आकासमा बेग मार्दै रुखको हागामा बसिदिन्छ
आज यो मन खै किन हो नानाथरी तरङित आँखाले भरिदिन्छ
कतै सपनाइ सपना कतै आसै आस गौथली जस्तो भाछ
अलि अलि गरि आकार लिन्छ
उफ कति बहिकेनी
अति भो आज त खै मै बुज्दिन
चरा झै मन भाछ उडिरहने हराइरहने
पानीको छाल सङ सिङोरी खेल्दै जिस्काउछ
मनोरञ्जनको एक भाग पनि बनिदिन्छ
कास म पनि त्यहाँ रम्थे होला
तर गाग्रोको पानी खाने आट गरेको कौवा झै भाछ
भौतारिरहने अनि कति खेर च्याट्ट खसिदिने
गिद्द झै तेज सिकारी बन्ने खुबी पनि कहाँ नभएको होर
डर लाग्छ कतै मेरो सान्तीको पर्खार सखाब हुने होकि
आकास मेरै हो जसरी
भौतारिरहने चरा झै मन भाछ

हासोमा आज

खै के लेखु आज 
तिम्रो बदलिल मुहारको प्रसम्सा 
म कसरी बताउ 
मनमनै मैले कोरे कलम 
कता कता अक्षर लेख्दा 
चित्रको पान्डुलिपि भित्र पुगे 
एउटा यस्तो मुहार बन्न पुग्यो 
जहाँ 
चित्र तिम्रो बन्दा 
हासोमा आज म 
म भित्र नै हराइगए 
हरेक 
पेन्सिलको टिक ट्याकमा 
तिम्रो सिउदो भरिदिए 
फगत 
रङिनको सट्टा सस्याना 
मधुर मधुर ब्ल्याकिन टिक टिकमा
तिम्रो र मेरो नाम जोडि 
अन्त्यमा अक्षर जोडे 
त्यो मेचको 
आराममा म हराइगए 
खासमा 
हासोमा आज म 
चरा भै आकासमा उडिगए ।

तिमी फर्की आउ

यो याम किन आज बहकिन्छ 
दर्के पानीको छिट्टा किन मुटु छेड्छ 
रहरहरुले किन पिरोलिन्छ 
समयसम्म समयनै पर्खिरहे 
आसमा आज बर्ष बितिगए 
अब दुरि सहने शक्ति हराइगए 
त्यो कालो रातमा 
अब केही विध्वंस होला 
झैँ लागछ 
तिमी फर्की आउ 
अन्तिम आखामा 
केही सितल सान्त्वना 
छरिदेउ 
मनले भन्छ 
मनकै सुनिदेउ 
अब 
एक नजर हेर्दै 
तिमी फर्की आउ ।

यात्रामा इस्वर

जन्म लिने भोलि हो
हिजो त मरेको दिन 
बिचको समय  
आज 
केवल 
खोज्ने हो 
यात्रामा इस्वर 
म खोज्दछु हरेक रात 
नवजात इस्वर
ती यमराजको बाटो भै 
यो त पक्का हो 
सामुन्ने देख्दछु 
खोला किनारामा 
पथर भै टल्केको 
छर्लङ 
चारैतिर अँध्यारो थियो 
भुतप्रेतले भरिपुर्ण अनि 
जलदेवी सुसाइ रहेको 
मलाइ लाग्यो 
इस्वर पनि बन्धक रहेछन् 
भोलि जन्म लिनुछ 
इस्वर संगै 
हिजो मरेर 
अनि आज 
खोज्नु छ  
यात्रामा इस्वर

कथामा आज

काल्पनिक दृश्य आज कथामा पाइन्छ । युगको कुरा गर्दा यो आज अलि चित्त बुज्दो लाग्दैन मलाइ।

साइक्लिङ प्रोसेस भनिन्छ जिवजन्तु , रुख घाँस जुन्जुन धर्तीमा छ । कथामा आज यो कोर्नुपर्छ कि कस्तो कथाले गर्दा चै भलो भै जान्छ मतलब एउटा जीव बाख्रा लाई पाल्ने अनि तेस्को आयु पुगेपछी काट्ने यो साइकल प्रोसेस हो भनिन्छ यो कला गलत हो ।अलि परिवर्तन गर्दै लेख्नु पर्यो कि कसरी चै एस्लाइ पाल्दै काटमार नगरी साच्ने । हरेक चिजको अधिकार हुनुपर्छ किताबमा हुनुपर्छ यो पनि कि गौतम बुद्ध महान भन्दै केही कथामा आज मुहार फेर्नु पर्छ।

यात्री

घट्ना तथा सब्दहरु काल्पनिक हुन खयर कसैको जिवनमा मेल खाए संयोग मात्र हुनेछ ।

मलाइ थाहा छ तिमी त्यहाँ थियोउ जब म तिम्रै नजरमा थिए । सायद तिमिले भुलेउ होला एउटा साथी नभुल्नु पनि कसरी त्यो बाटोमा भेटेको यात्री ।जिन्दगी त अझै छ तिमी कहाँ हराइगयोउ । सायद रहरैरहरमा बाटो दोबाटो बनिगए । हिड्नु छ कति पाइलाहरु अनि हिड्दा हिड्दै रोकिन्छन् यी खुट्टाहरु । सम्झी कता कता मनमा माया पलाए आउ म त उहीँ एक यात्री न हु । बितिगए बर्ष ,ग्यालरी भरी तस्वीर जोगाइ राखे एकपटक हासी देउ फगत मनले भन्छ मनकै सुनिदेउ त्यो यात्री को हो भनी भुली ।

Gosaikunda

हेल्लो !
निसान भाइ कता छौ ?
ए बिजए दाइ , म सुतिरा छु ।
गोसाइँकुण्ड जानी फिक्स भयो तिमी सिदै नुवाकोट आउ ,
१० बजिसक्यो बस भ्याइन्छ र दाइ ? अरु कुरा थाहा छैन तिमी तुरुन्तै आउ ।ल दाइ ।
हतार हतार ड्रेस लगाइ बसपार्क मा कल गरे , रेसम दाइ मलाइ डोटेल बेसिको एउटा
टिकट राख्दिनु है अन्त्य घर पुगियो । भाइ काठमाडौं बाट अरु केटाहरू आउदै छन है
अब भोलि दिउँसो हिड्ने ।ओके भने ।

Day 1 :
भोलि पल्ट बिजए दाइको कल आयो । भाइ केटाहरु नाउनी जस्तो कुरा गर्छ के गर्नी
ह्य्या दाइ तिनरु नआए बाल दुई जना मात्र भएनी चलदिनी हो । ल ल म बाइक लेर
आउछु रेडि भएर बस ।ओके ।तेस्तै दिउँसो को १ बजे हामी निस्केउ सिखरबेसि भइ ।
कोस्काडेमा बाइक राखी शिखर बेसिको बस चड्योउ ।
सिमसिम पानी परिराको थियो हामी शिखर्बेसिको उकालो चड्दै थियोउ। बाटोमा एक
जना दाइले भन्दै थिए ! का सम्म हो भाइहरु ।मैले भने गोसाइँकुण्ड ।अहो भाइहरु
नजादा हुन्छ । तपाइहरु पुग्नु हुन्न । मैले भने आट हो दाइ सकिन्छ। बेलुकी हुँदै थियो
बाँस बस्ने घर हेर्दै उकालो लागेउ ।बाटोको घरमा एक बुबालाई सोधेउ ।

बिजए : त्यो माथिको स्कुलले घर तिर होटल वा बाँस बस्ने ठाउँ होला।
बुवा : होटल त छैन ।बाँस भने पाइन्छ ।
(मैले धन्यवाद भन्दै चुरोट लिनुहुन्छ भने )
बुवा :जाडो छ खाइदिउन त ।

साझमा एउटा सानो घरमा बाँस मागेउ र बाँस पनि दिए। ८ बजे समन गफ गरेउ।साग
र भात खाइओरी सुतेउ।

Day 2 :
बिहानको ६ बज्दै थियो बाहिर सिम्सिम पानी निरन्तर थियो।
घरको मान्छे लाई उठाइ बाँस बसेको पैसा ५ सय दियोउ। र शिखर्बेसिबाट उकालो
लागेउ

तस्वीर ;: शिखर्बेसी पार गर्दा ।

एक एक बोटल पानी भरी जङ्गल को बाटो भै दुबै जना हिडेउ।

घर बाट हिँड्दादा जङ्गल भै जादा पानी को समस्या हुदैन भनेको थिए तर निरन्तर
७ घन्टा समन पानी खान नपाउनुको पीडा हामी दुई जनालाइ थियो।जङ्गलको कर्नर
तिर एक चौरी कटेज देखियो तर हामिले पानी खाने इरादा लिइ लम्केको मात्र थियो तर
मानिस नभएको र साइड्मा दुइटा कुकुर देखेर हामी उकालै चडेउ ।

लगभह ९ घन्टा को हिनाइ पछी पानी भेटियो भन्दै बिजए दाइ अगि अगि लम्के।
पानी निकै मीठो थियो। बिहान देखि अहिले ३ बज्दा समन बाँस बस्ने ठाउँ भेटेको
थिएनौ न त कोहि मान्छे । ५ बजे तिर हामिले कटेज बनाउदै गरेको भेटेउ ।

बिजए : माथितिर बाँस पाइन्छ होला बाजे ?
बाजे : तपाइहरु एक्लेकुन्ड पुग्नु हुन्छ तेता बाँस मिल्छ ।
बिजए : ए हो हस त चुरोट लिनुहुन्छ ।
बाजे : हास्दै खै पाउ न त ।

साझमा एक्लेकुन्ड पुगदा भेडा धपाउदै एकजना बाजे भेटियो ।बाजे बाँस पाइन्छ ।
पाइन्छ भाइहरु तिर्थ हिडेकाहरुलाइ कसो। बरु भरेलाइ टिमुरे गुन्द्रुक र भात चल्छ ?
यो जाडोमा झन खत्रा मीठो हुन्छ हाम्ले भनेउ। खाना खाइओइ थर्कोमा दाउरा माथी
सुतेउ ।

Day3:
४ बट्टा चुरोट र ७/८ ओटा चौचौ बाजेलाइ दिएर हामी लागेउ ।

भैरबकुन्ड सम्म पुगन अझ हामिलाइ ४ घन्टा हिड्नु थियो।
फोटो खिच्दै लखित भै हिनाइ जारी थियो। कहिले रिसको आबेगमा
If you met shiva on the way kill him
जस्तो फिलिङ थियो किनकी गोसाइँकुण्ड को यात्रा चानचुने थिएन।
बिहानको १० बजे भैरवकुन्ड पुगेउ ।